برای پرسپولیس

هیچ وقت   پرسپولیس   را دوست نداشتم

و البته بارها در ورزشگاه ازادی از گل خوردنش هورا کشیدم

ولی در فینال تحسینش کردم

گرچه بازی را ندیدم و در مترو بودم

هرچند دو سالی هست مشغله ها نمیذاره فوتبال ببینم حتی بازی جام جهانی

در مترو از قهرمان نشدن پرسپولیس ناراحت شدم

حتی ایستگاه را داشتم جابجا میرفتم

فینال آسیا خیلی درس داشت

یکنفر بدون نق نق کردن

با دستهای خالی

با مشتی جوون

شاخ غولها رو میشکنه میره فینال

۳میلیون درخواست خرید بلیطش رو میکنن که از نزدیک ببینندش

دولتی ها چون جهانگیری و صالحی و وزیر ورزش و.. صف میبندن تو جایگاه

و اینفانتینیو با جت شخصی میآید تهران

پرسپولیس درس سخت کوشی درس غیرت و خودباوری و جنگیدن تا دقیقه آخر را داد

حتی اگر مدافع چپ و راستت رباط پاره کرده باشند

قهرمان هم که نشوی یکصدهزار نفر اخر بازی   برای  ت کف میزنند و اشک شوق بابت رشادت

کاش دولت پای درس پرسپولیس مینشست

بسته بودن پنجره نقل و انتقالات آنهم یکسال و نیم

یعنی تحریم یک تیم

و سرخپوشان تکیه کردند بر جوانانشان

من در راهروهای مترو از قهرمان نشدن پرسپولیس نیمه بغض کردم

هرچند او قهرمان واقعیست